Pandemia hau pasa den mendean edo lehenago gertatu izan balitz, ez zatekeen
faltako Elizak bultzatutako profesioak Jainkoari laguntza eskatzeko. Kaleetan
(agian ordutegi jakin batean) apaiza gurutzeari lotuta eta, ondoan,
meza-mutilak. Askok eta askok birusa gizarte ustel honen bekatuak garbitzeko
zigorra dela esango zuketen pulpitutik, eta asko eta asko etengabeko arrosarioa
errezatzen egongo ziratekeen elizan konfinatuta.
Baina, garaiak aldatu dira eta denok egoera berrira egokitu behar dugu.
Koronabirusa ez da Jainkoaren zigorra, txinatar deabru horien maldizioa
beharbada bai, batek daki! Elizak itxita daude eta apaizak ez dira kalera prozesioetan
ateratzen. Orain (beste garai batean pentsaezina) debekatu digute mezatara
joatea. Lehen behartu eta orain debekatu, mundua hankaz gora dago. Orain,
erromatarren garaian bezala, meza klandestinoak antolatzen dira eta eliztarrak
legetik kanpo daude. Orain, Ingalaterran, apaizak jendea konfesatzen du
elizatik kanpo eta bekataria kotxetik atera gabe. Azken hau bai dela egoera
berrira egokitzea eta derrigorrezko distantzia mantentzea. Amen.
Zertan uste duzue aldatuko dela zuen ohiko bizitza?
Ikasketan edo lanean zer egin beharko dugu egoera berrira egokitzeko? Zer
deritzezue meza klandestinoei? Zer erantzukizun du Elizak pandemia garai
hauetan?
