LEHENENGOAN EZ

Ez zitzaidan batere gustatu ardotan bustita lehenengo ostia jaso nuenean, lehenengo jaunartzea egin nuenean, alegia. Hilabeteak eta hilabeteak itxaroten egon nintzen une hura heldu arte, baina ez zen espero nuena izan. Gozoa izan beharrean mingotsa iruditu zitzaidan eta, gainera, ostiak ahosabaiari gogor heldu zion nik ez irensteko asmoz edo.

Urte batzuk pasatu behar izan ziren ostia ardotan bustita edo ostia eta ardoa zer onak ziren konturatzeko. Opor batzuetan izan zen. Herrian geratu ginen lagunok eskolako patiora joaten ginen jolastera. Hor ematen genituen orduak eta orduak oporrak pasatzeko herririk ez genuenok. Laugarren opor egunean eskolako apaiz zahar bat hurbildu zitzaigun eta berak ematen zuen eguneroko mezatan lagundu ahal genion galdetu zigun. Hasieran dudan ibili ginen, baina … eskolako apaiz horrek beste irakasleengan eduki ahal zuen influentziaz konturatuta baietz esan genion.

Jolasteko tresnak bazter batean utzita, elizan sartu ginen. Ez zegoen inor. Apaizak publikorik gabeko meza ematen zuen egunero. Jaunartzeko momentua heldu zenean ostia hartu eta sekulako tragotxoa eman zion urrezko kalizari. Guretzat ez ostiarik ez ardorik.

Ohiko meza batean egin beharrekoa eginda, sakristiara eraman gintuen eta ostia eskukada bana eman ostean botila batetik zurrutada ematera gonbidatu gintuen. Zer ona izan zen!!! Opor guztietan zazpietan, meza emateko orduan, hor geunden meza osteko ordainsariaren zain.

Zer gogoratzen duzue lehenengo jaunartze egunaz? Nola egin zenuten jaunartzea? Zer opari jaso zenuten? Eta zer sentitu zenuten ostia eta ardoa hartu zenituztenean?

Oharra: argazkigilea Ana Pi.

EMAKUMEA GIZONAREN MANDAMENDUETAN

Jaunartze eguna, egitea erabakitzen dutenen kasuan jakina, bizitzako egunik politenetako bat bide da. Egun berezi horretan umeek makina bat emozio bizi ohi dute goizerik, meza, otordua, opariak … bizitza osoan iraungo duten oroitzapenez beteriko eguna dela esan genezake.

Behintzat horixe pentsatzen nuen harik eta lehengo egunean ez dakit nongo apaiz batek bertako umeen jaunartze egunean esan zuena entzun arte. Dirudienez, apaiz hark ez zuen sermoi hoberik aurkitu egun horretarako eta ume horien guztien aurrean baita senideen aurrean ere, lehen gizonak emakumea jo egiten zuela, baina ez zuela hiltzen bota zuen. Are gehiago, berak jarritako adibide horretan lehen gizonak bosgarren mandamenduari (ez hil inor) eusteko egindako ahalegina saritu egiten zuen.

Ez daukat oso argi esan zuen hori esan baino lehen hausnarketarik egin zuen ala ez, esandako horrek hautsak harrotuko zituela kontuan hartuko zuen.

Baina jakin nahiko nuke esandako horrek eraginik izango zuen jaunartzea egiten zuten umeengan ala umeak gai izango ziren apaizaren hitzak aintzat ez hartzeko.

Zer deritzozue apaiz honek esandakoari? Ondo iruditzen zaizue apaizak edo eliza horrelako eta bestelako saltsetan sartzea?