Amerikanoa. Izengoiti hori zuen auzoko pobreenak. Dirurik
ez, eta amerikanoa jarri genion ezinen. Kabroi
halakoak!
Koitaduak xentimorik ez, baina edadeko bizio guztiak zituen.
Barre egiten genion, baina ez zen inoiz falta behar zuena emateko prest zegoena.
Mahai-futbolean beti egiten genion lekua, zigarro-mutxikinak (pibiak)
berarentzat ziren eta eskotean pagatzen genuenean berea ordainduta beti egoten
zen. Kabroiak, baina bihotz onekoak!
Amets egiten zuen. Ametsetan nahi duguna gara. Bere
ametsa amerikanoa izatea zen, amerikano diruduna izatea. Pelikuletan agertzen
diren amerikanoak, diruz josita dauden amerikanoak.
Egun batean herritik joan zen kanpora lan egitera.
Gurasoek eraman zuten. 80. hamarkadako industria birmoldaketa eginda, aitak lan
egiten zuen enpresak ateak itxi eta beste leku batera joan ziren ogi bila.
Ez genuen bere berri izan hurrengo urteetan, duela ez asko, udaberriko egun eguzkitsu
batean, mahai-futbolean jolasten ginen lekura postal bat heldu arte:
Kaixo,
lagunok:
Eskerrik
asko denagatik.
Eskerrik
asko mahai-futbolean utzitako lekuagatik.
Eskerrik
asko zigarro-mutxikinengatik.
Eskerrik
asko eskotean nire ordez jarritako diruagatik.
Eskerrik
asko, benetan, nire lagunak izateagatik.
Ametsa
bete dut, orain benetako amerikanoa naiz.
Besarkada
handi bat.
Donald
Oharra:
amerikanoagoa izateko aldatu dut izena. Daniel ez zen amerikano dirudun batek
izan dezakeen izena. Bye, bye my friends.
Ameriketako Estatu Batuetako hauteskundeak egin berri
dituztenez, lagun horren istorioa etorri zait burura. Horrelaxe ikusten
genituen amerikarrak, dirudunak batez ere. Eta zuek, nola ikusten dituzue amerikarrak? Zer gustatzen
zaizue eta zer ez? Zer deritzozue Donald Trumpi?