ISTORIO KONTALARIA

Horretarako jaio nintzen. Gustukoa dut talentu hau. Ez da erraza. Ez da erraza zuk asmatutako zerbait besteek sinestea edo benetan gertatu den zerbaiti gertatu ez den zerbait gehitzea eta, jakina, besteek sinestea. Ez, ez naiz gezurtia, ez. Gauzak nire moduan kontatzen ditut. Gertatu dena kontatzen dut, baina istorioari zerbait kendu, zerbait gehitu edo zerbait handitu egiten diot, historia aldatu gabe. 

Gertatzen zaizkigun gauzak arruntak dira. Ez dugu paperetan agertzeko bizitzarik. Normal normalak dira gure bizipenak eta kontatzen ditugunean zerbait aldatzen ez badugu, istorio normal normalak dira. Ez dute interesik. Interesa piztu behar dugu entzuleengan. Beren jakin-mina esnatu behar dugu bestela, lozorroan badago, akabo istorioa. 

Sarritan inportanteena ez da istorioa, kontatzeko modua bazik. Txisteekin gertatzen den bezala. Istorio ona, baina kontalari eskasa, orduan istorio txarra. Baina istorio eskasa eta kontalari trebea, orduan istorio bikaina. Grazia pixka bat ere behar da horretan.

Etxeko sutondoan hazi garenok badakigu zer den hori. Zenbat istorio entzun ditugu bazkalostean eta afalostean? Zenbat abentura? Zenbat komeria? Hortik etortzen zaigu istorioak kontatzeko grina. Hortik etortzen zaigu istorioak kontatzeko abilezia. Eta hortik etortzen zaigu historia aldatu gabeko istorioak geure moduan kontatzeko maisutasuna.

Gustuko duzue horrelako istorioak entzutea? Nola kontatzen dituzue zuei gertatutako istorioak? Kontalari trebeak zarete? Ezagutzen duzue istorioak kontatzeko aparteko abileziarik duenik? Nor?

BAZEN BEHIN …

Jaio nintzen egun berean,  jakina ehun eta hogeita sei urte lehenago, Hans Christian Andersenek argitaratu zuen “Berunezko soldadutxoa”. Ez dakit horregatik den edo beti ahulen alde egiten dudalako edo maitasun platonikoa gogoko dudalako, … ez dakit, baina nire ipuin kutunena horixe izan da beti. 

Nekez kapaz nintzen pare bat hizki elkartzeko oparitu zidatenean. Ipuinean hitz gutxi eta marrazki asko, zorionez. Baina, hor nenbilen guztiei matraka ematen behin eta berriro norbaitek irakurtzeko. Ipuintxoa ondoan beti, egunez eta gauez. Etxean, eskolan, parkean eta ohean, niri itsatsita egongo balitz bezala.

Ez nuen gogoan zer pasatu zen, galdu nuen, apurtu zitzaidan ala, ipuinean bezala, beste norbaitek bota zuen leihotik. Ipuinak bere bidea egin zuen. Soldadutxoa berriro abentura berri baten bila.

Gaur etxeko ganberan topatu dut berriro hanka bakarreko soldadutxoa traste batzuen artean.Hautsa kendu, aulki zahar batean eseri eta une gozoa pasatu dut esku artean nuen altxorra leituz.

Zein izan zen txikitan gehien gustatzen zitzaizuen ipuina? Zergatik?

ETA HALA BAZAN ALA EZ BAZAN …

Ez dakit ezagutzen duzuen “ Ederra eta piztia”-ren istorioa. Herriko neska ederrena beldurtzeko moduko piztia erraldoiaz maitemintzen da. Kanpoko itxura baino haratago ikusteko kapaz izan da gure protagonista, itsusia baino itsusiagoa den piztiaren bihotzaren tamainaz jabetzeraino.

Istorio hunkigarria benetan, baina errealetatik urrun, oso, seguru bainago gure mundu honetan pizti hori zirko batean lanean arituko zela edo, kasurik txarrenean, inoren begiei kalte ez egiteko zulo sakon batean legoke, giltzapean, gatibu.

Krudela dirudi, baina egun itxurak ez duela pertsona baten bizitza baldintzatzen pentsatzea Olentzero badela pentsatzea bezain inozoa da. Guztiok nahiko genuke polita izan, guztiok nahiko genuke geure seme-alabak ederrak izatea eta jendearen miresmena piztea joaten garen leku guztietara.

Hortaz, ez dezagun geure burua engaina eta ez dezagun esan pertsona ezagutu behar dela, kanpoko itxurari garrantzirik eman gabe, hori ez baita egia. Ala bai? Zer uste duzue?

Oharra: istorio amaieran piztia printze bilakatzen da, ederra gainera. Zergatik ote?