ARRAROA ZARA?

Ez dut uste adinean aurrera egin ahala arraroagoa naizenik. Arraroa naiz eta kito!!! Holakoa naiz eta daukadan adinarekin gaitza dut aldatzea. Gainera, gustura nago neure buruarekin eta, azken batean, horixe da garrantzitsuena.

Blog honetan sarritan hitz egin dizuet jasan ezin ditudan pertsonez edo, hobeto esanda, beraiek egiten dituzten gauzez, adibidez, astean behin dutxatzen direnez, laneko komunean egunero ordu jakin batean kaka egiten dutenez,… Haiei bost axola, arazoa ez da beraiena, ez. Arazoa ondoan gaudenona da, jakina.

Baina, gauza batzuk ezin dira onartu. Bizikidetzak, guztion onurako, baditu bere arauak eta errespetatu egin behar ditugu. Baina guk errespetatzen baditugu, besteek ere bai. Inor ez dago horretaz salbuetsita. Denok berdinak gara. Ziur aski pentsatzen ari zarete zergei buruz ari naizela, zergak ordaintzen ez dituztenei buruz, baina ez. Hortzak garbitzen dituztenei buruz ari naiz.

Hortzak garbitzea ondo dago, haginlariek egunean hiru aldiz garbitzea gomendatzen dute. Hori oso ondo dago, baina ez dute gomendatzen hortzetako pasta konketan uztea, odolez eta adurrez beteta. Nazka ematen dit. Ezin dut jasan.

Jendea zikina da eta, tamalez, jendeak ez du besteengan pentsatzen. Bakarrik pentsatzen du arraroa naizela.   

Zuek ere arraroak zarete? Zer ezin duzue jasan? Zer egin behar dugu horrelako kasuetan? 

20. EGUNA: OSTIRALA, AZKENEKO EGUNA…

Gaur ostirala!!!!!!!!!!!!! Duela ez asko esaldi hau musika bezalakoa zen! Aste osoa egun honen zain, whatssapean ostirala zela esaten zuen hainbat mezu, aurpegi alaiak edonon, jendea pintxo-potea egiten, sekulako giroa kalean, kuadrilla…. Gure kasuan, lana bukatu ostean ardotxo bat hartzera joaten ginen lankide batzuk, aspaldi hartutako ohiturari jarraiki. Ai, zelako garaiak haiek!!!!!!!

 

Zoritxarrez, konfinamendu honetan egun guztiak dira berdinak, klonak dira, ez dago ostiralik, ez dago pintxo-poterik, ez dago girorik kalean, ez dago ezer,… bueno bai, zortzietan txaloak jotzera ateratzeko ordua.

Baina, egoeratara ohitzeko gai garenez, pentsatu dut lankideei ohitura hori berreskuratzeko esatea eta orain oso ohikoa den bideo-dei horretako baten bidez ardotxoa edatea. Beraz, bidaliko diet mezu bat hamarretan konektatzeko eta elkarrekin ardotxoa hartzeko. Topa! Bai horixe!!!!!!!

Zer ohitura zenuten ostiraletan berrogeialdia baino lehen? Konfinamendu honetan zerbait berezirik egingo duzue ostiral honetan edo asteburuan? Ideia ona deritzozue bideo-deien bidez lagun taldea elkartzeari eta poteoa egiteari?

ZUK, KA....., ZERGATIK EZ?

Oso legala naiz, beraz, tontoa. Gustatu ala ez gustatu arau guztiak betetzen ditut. Kontra ala alde egon ahal naiz, baina araua aldatzen ez bada, ez naiz bere gainetik pasako. Ez betetzeak ekarriko dituen ondorioei beldurrik ez diet. Ez naiz oso ausarta, baina kasu honetan ez da beldurraren kontua.

Gainera, ez zait gustatzen arauak errespetatzen ez dituen jendilajea;  ez arauak ez betetzeagatik, arauak aldatzearen alde ez borrokatzeagatik baizik. Araua gustatzen ez zaienez ez dute beteko, baina ez dute ezer egiten aldatzeko. Ados gaude, arau asko ez dira bidezkoak, baina ez da arrazoi nahikoa ez betetzeko. Nik bete egingo dut eta, gustatu ezean, ahal dudan guztia egingo dut aldatzeko. Arau txikiez ari naiz,  elkarbizitzarako auzokide, lankide edo ikaskideon artean erabakitzen ditugun arauez. 

Etxeak, lantokiak eta eskolak funtzionatzeko arauak behar dira. Batetik, gure gainean daudenek inposatzen dizkiguten arauak daude eta, bestetik, guk geuk onartzen ditugun legeak, gehiengoak onartzen dituenak. Eta, azken hauek dira bete behar ditugunak. Goitik datozenak …

Legaltasunetik at dauden horiek ez dira azken erromantikoak, ez dira azken Robin Hood-ak. Bizitza ez da Sherwood basoa. Haiek autopistan kontrako norabidean doazen kamikazeak dira. Eta gainera, norabide okerreko goazela esaten digute.

Horrelako lankide, auzokide edo ikaskideak guztiok ditugu, zuek ere bai, ezta? Nortzuk dira? Nolakoak dira? Zer egiten dute?

BAKARRIK ALA LAGUNDUTA?

Lana, lana, lana … zorioneko lana! Zenbat burukomin ematen duen ditxosozko lanak! Lanik ez daukagunean lana eduki nahi dugu. Izan ere, lanik gabe ez dago dirurik eta dirurik gabe zaila da bizitzari aurre egitea.

Baina lana daukagunean, diruaren arazoa nola edo hala hain handia ez bada ere, beste bat agertzen zaigu. Nor dago erabat konforme bere lanean? Jende gutxi uste dut. Asko dira jendeak erabilitako argudioak lanarekiko desadostasuna adierazteko, baina seguru nago ez dagoela lankideak inoiz kritikatu ez dituen gizasemerik.

Taldeka lan egiten dutenek beti dute ahoan besteenganako hitz txar bat. Honegatik edo  hargatik gurekin lan egiten duen horrek, eta ez horrekin lan egiten dugunok, badu kalifikatzaileren bat: alferra, langilea, kontakatilua, lausengaria … Zenbat adjektibo bururatzen  zaizkigun halakoetan! Sinonimoak emateko ere gai gintezke.

Bakarka lan egiten dutenek, berriz, edozer emango lukete lankideren bat izatearren. Lanean emandako orduak amaigabeak izan ez daitezen laguntxo bat ondoan  izatearren, gauza onak zein txarrak partekatzeko lankidea.

Beraz, gauza guztietan bezala, zaila da gizakiarekin asmatzea, beti ez daukaguna baitugu gustukoago. Amak, adinekoa berak, beti dio: “Bizitzeko balio ez eta hiltzeko prest ez”. Nik esapide bera erabiliko nuke, baina beste hitz batzuekin: “Bakarrik lan egiteko balio ez eta lankideekin lan egiteko prest ez”. 

Eta zuek, zer nahiago duzue bakarka ala taldeka?