82. EGUNA: ETXEAN BAINO HOBETO INON EZ

Asko hitz egiten da eta hitz egingo da pandemiak utzitako ondorioez, pandemiak aldatu dizkigun ohiturez. Pandemia baino lehen izan ginena eta pandemia ostean garena edo izango garena gogoarazten digute hedabideetan behin eta berriz, baina nik uste dut, denbora-tarte bat pasata, pandemia bera ere ahaztuko dugula.

Orain esaten dute, konfinamendua dela kausa, etxea aurkitu dugula, oso gustura egon garela  eta, ondorioz, hemendik aurrera denbora gehiago emango dugula bertan. Ez dakit nik. Egia da inoiz baino hobeto sentitu naizela etxean; aurkitu ez, baina babestuta eta seguru sentitu naiz. Etxean pasatutako hilabeteak, asteak eta egunak luzeak izan diren arren, ateratzeko unean ez dut sentitu amesten nuen sentsazioa eta orain, normal-normal atera ahal garenean, sarritan ez dut kalera ateratzeko gogorik.

Kalezalea, oso kalezalea izan naiz txikitatik. Kalea nire bigarren etxea izan da beti, baina lehenengo etxea pandemia pasatu dudan lau hormek osatzen dutena da. Eta ez dakit hemendik aurrera denbora gehiago emango dudan bertan. Denborak esango du. Baina badakit, den-dena normalizatzen denean, kalea berriro nire bigarren etxea izango dela.

Pandemiari esker aurkitu duzue etxea ala kokotaraino zaudete etxean egoteaz? Zergatik? Amesten zenuten etxean bizi zarete? Beste leku batean biziko bazinete, non bizi nahiko zenukete?

49. EGUNA: ZER GOZO ETXEAN!

Aita zenak etxea norbera bizitzeko zela esaten zuen eta ez norbera etxerako bizitzeko. Orain arte beti pentsatu izan dut arrazoia zuela, baina konfinamendu honetan agerian geratu da etxeak baduela bere garrantzia. Berrogeialdi honetan egun asko pasatu behar izan ditugu etxetik atera gabe eta lehen garrantzirik ez zuten erosotasunak beste era batean ikusten ditugu orain: balkoia izatea, etxeko metro karratuak,…

Jakina, gauza hauek guztiak famatuentzat txikikeriak baino ez dira, sare sozialetan haien etxetzarrak ikusi eta gero. Zelako etxeak dituzten!!!! Gainera, batzuk ausartu ere egiten dira ahalegin handia egiten ari direla etxean geratzean eta konfinamendu honetako leloa “ ni etxean geratzen naiz” lasai asko esatean, igerileku ondoan jarrita. Hori bai aurpegia! 

Uste duzue etxeak, edozein egoeratan, baduela garrantzirik? Zer deritzezue famatuek haien etxetik emandako aholkuei? Segurua da etxea sare sozialetan ateratzea? Halako etxerik izango bazenute erakutsiko zenukete?

BAKE SANTUAN

Komuna da, antza, gizon askorentzat etxeko txokorik maitatuena. Komuna da hiru gizonetatik batek bakea lortzen duen lekua, seme-alabengandik urrun sentitzeko partzela eta bikotekidearen haserrealdietatik babestuta sentitzeko tokia. Komuna da ezkutuan, inork molestatu gabe, sakelako telefonoa begiratzeko erreinua. Eta, noski, komuna da etxeko lanak ez egiteko aitzakia perfektua aurkitzeko lekua.

Gizakiok noizean behin behar-beharrezko dugu bakarrik egotea, geure buruarekin bake santuan eta, duela gutxi argitaratutako inkesta baten arabera, gizonentzat komuna da horretarako lekurik egokiena.

Guztiok gauza asko egiten ditugu komunean, beharrezko gauzak, gainera. Horrek komunean orduak eta orduak pasatzea dakar, beharrezko orduak pasatzea. Baina, dirudienez, hiru gizonetatik bat beharrezko gauza horiek ez ezik, ordu estrak sartzeko prest egoten da apur bat bakea lortzearen truke.

Zer iruditzen zaizue inkestak dioena? Zein lekutan lortzen duzu behar duzuen bakea? Eta zein da zuen etxeko lekurik maitatuena? Zergatik?

HANDIA, KOLOREAK IGUAL DIO

Lagun baten ametsa beti izan da Bilbo erdian etxebizitza izatea. Eta, aurten  berrogei urteko muga pasata, lortu egin du. Horretarako Bilboko auzo batean ordainduta zeukan etxebizitza saldu eta berriro hil arterainoko zorpean, ametsa betetzeko. Sekulako lanak, merkatuan dauden azken nobedadeak, telebistan iragarki bat egiteko moduko sukaldea … Lagun guztiok eraman gaitu etxea ikustera, obretan eta obra bukatutakoan. Guztiok aho zabalik eta bera lerdea dariola. Dirua eta dirua!!!! Ez pentsa laguna diruduna denik, ezta hurrik eman ere! Gu bezain xumea da bera. Txalotzekoa da lagunaren erabakia. Etxebizitzaren maileguak ematen dituen burukominak ahaztuta zituenean berriro sartu da gurpil zoro horretan. Hori bai gogoa!

Ez dago, ez, ametsak bete egin behar direla ukatuko duen ama semerik. Baina bizitza baldintzatzeraino? Lagunak etxe makala du, ametsetako etxea, baina merezi du bizitza bideratuta duzunean lehengo buruhausteak berriro izatea? Nire ustez, ez. Oso argi daukat. Ametsak amets gozoak izan behar dira, ez amesgaiztoak. Gainera, honelako tentaziorik izan baino lehen beti dut gogoan aita zenak zioena: etxea norbera bizitzeko da, ez norbera etxearentzat.

Ametsak kosta ahala kosta bete behar dira? Etxea ordainduta izanik berriro zorpean biziko zinateke? Etxea erakusteko apaindu behar da ala eroso egoteko? Zer-nolako etxea duzue? Nolakoa izango litzateke ametsetako etxea?