Bizitzan gauza asko sakrifizio handia eginez lortzen ditugu. Sarritan bidea
ez da samurra eta oztopoak handiak izaten dira, baina ekinaren ekinez lortzen
dugu amestutako hori. Dena den, ez dakit masoka naizelako izango den, baina
zenbaitetan ametsa lortu dudanean, ez dut izan espero nuen poza eta lortutakoan
barruan huts bat sentitu dut. Adibide argia da Donejakue bidea egin nuenean. Orreagan
lehen pausua eman nuenetik amesten nuen nolakoa izango zen Santiagora heltzea.
Faseak edo etapak gainditu ondoren, ametsa handiagoa zen eta imajinatzen nuen nolakoa
izango zen poztasun hori. Santiagora heldu nintzen egunean, berriz, ez nuen
ezer sentitu eta gogoratzen dut nire kezka hurrengo egunean zer egin izan zela.
Zer kostatu zaizue sakrifizio handia lortzea? Zer sentitu
zenuten lortu ondoren? Zer eragiten dizue bigarren fasera pasatzeak? Zein
fasetan topatuko gara euskaltegian? Baduzue gogorik?
